İnsan ilişkilerindeki kopuşlar çoğu zaman ani olmaz. Uzaklaşma, fark edilmeden ve sessizce başlar. Önce günlük iletişim aksar; “günaydın” denmez, selam gecikir. Zamanla aramak ertelenir, yoğunluk gerekçe gösterilir. Oysa insan, gerçekten değer verdiklerini ne kadar meşgul olursa olsun ihmal etmemelidir.

İyi günlerde kurulmayan temas, zamanla ilişkileri bayramdan bayrama sıkışan bir hâle getirir.

Uzaklaşılan kişiler çoğu zaman en yakınlarımızdır. Evlat, ana ya da baba; eş, kardeş, abi ya da abla olabilir. Amca, dayı, yeğen; teyze, hala gibi akrabalar ya da bir arkadaş, bir komşu, hatta mahalleden biri...

Hayatın telaşı içinde mesafe konulan bu insanlar, fark edilmeden hayatımızdan sessizce uzaklaşır.

Bu süreçte kimse açıkça “önemsemiyorum” demez. Aslında önemsiyor olduğunu zanneder insan.

Ancak aranmayan her gün, sorulmayan her hâl kalpler arasındaki mesafeyi artırır. İhmal, alışkanlığa; alışkanlık da kopuşa dönüşür. Çoğu zaman bu kopuş fark edildiğinde, ilişkiler çoktan zayıflamış olur.

Asıl fark ediş ise çok geç gelir. Kalpler susmuşken, bağlar kopmuşken insan “keşke” demeye başlar. Ancak tam bu noktada ecel gerçeğiyle yüzleşilir. Pişmanlık, çoğu zaman büyük hatalardan değil; ertelenen bir aramadan, verilmeyen bir selamdan, ihmal edilen bir ilgiden doğar. Bu aşamada geri dönüş ya da telafi mümkün değildir.

Bu nedenle ilişkileri diri tutmak bir tercih değil, bir sorumluluktur. Ecel gelmeden önce aramak, sormak ve selam vermek gerekir. Çünkü bazı ihmallerin bedeli, insanın ömrü boyunca taşıdığı ağır bir pişmanlık olur.

Her şey bütünün hayrına olsun.

Eyvallah.