Bazı insanlar çok merhametlidir. Birinin derdi olsa hemen koşar, birinin sıkıntısı olsa kendi sıkıntısı gibi hisseder. Yardım etmek onlar için güzel bir davranıştır. Fakat bazen bu yardım etme hâli ölçüyü aşar ve insan fark etmeden “kurtarıcı” rolüne girer.

Burada karşımıza çıkan durumun adı kurtarıcı kompleksidir.

Kurtarıcı kompleksi, kişinin sürekli başkalarının sorunlarını çözmek zorunda hissetmesidir. Bu kişiler yardım ettiklerinde kendilerini değerli hisseder. İçten içe şu düşünce oluşur:

“Ben yardım edersem önemliyim.”

Bu yüzden kendi sınırlarını unuturlar, kendi ihtiyaçlarını hep geri plana atarlar.

Bu durumun bazı belirtileri vardır. Kurtarıcı rolüne giren kişiler genellikle sürekli başkalarının yükünü taşır. Yardım edemediklerinde suçluluk duyarlar. İnsanların kendilerine bağımlı olmasını bir değer ölçüsü gibi görürler. İlişkilerde denge bozulur; biri hep verir, diğeri hep alır. Karşı taraf sorumluluk almadıkça kurtarıcı daha çok yorulur.

Sonunda da kişi tükenir ve şöyle der:

“Ben herkese yetişmeye çalışırken kendimi kaybettim.”

Burada önemli bir ayrım vardır: Empati başka bir şeydir, kurtarıcılık başka.

Empati, karşındakini anlamak ve destek olmaktır. Ama kurtarıcılık, başkasının hayatını üstlenmeye çalışmaktır. Empati insanı olgunlaştırır, kurtarıcılık ise insanı yorar ve tüketir.

Manevi açıdan da şunu unutmamak gerekir: Kurtarıcı biz değiliz.

Şifa veren Allah’tır. Hidayet veren Allah’tır. Biz sadece elimizden geleni yaparız, gerisini Allah’a bırakırız. Yardım etmek güzeldir ama insan kendini yok ederek yardım ederse bu doğru olmaz. Çünkü insanın kendisi de bir emanettir.

Sonuç olarak gerçek yardım bazen her şeyi çözmek değildir. Bazen sadece yanında durmaktır. Bazen dua etmektir. Bazen de sınır koyup şunu diyebilmektir:

“Ben elimden geleni yaptım, gerisini Allah’a bırakıyorum.”

İyilik güzeldir elbette, ölçüyle olursa daha çok huzur verir herkese. 

Her şey bütünün hayrına olsun.

Eyvallah.