Aile, esasında hayatın ilk okuludur. İnsan konuşmayı, sevmeyi, paylaşmayı ve saygıyı önce evinde öğrenir. Bu yüzden aile güçlü olursa toplum da güçlü olur.

Son zamanlarda aile içinde “ben” anlayışı, özgürlük söylemiyle daha çok öne çıkıyor. Elbette herkesin düşüncesi, isteği ve özgürlüğü kıymetlidir. Ancak aile sadece “ben” diyerek bireyleri hayata hazırlayamaz. Aile, “biz” diyebildiğimiz sürece sağlam ve besleyici olur.

Evde bir dengeye ihtiyaç vardır. Bu denge baskıyla değil, iş birliğiyle kurulur. Korkuyla değil, güvenle büyür.

Baba evde sadece söz söyleyen biri değil; yol gösteren, sorumluluk alan ve dinleyen bir rehberdir.

Anne ise şefkati ve dirayetiyle o dengeyi tamamlar.

Çocuklar da böyle bir ortamda kendilerini güvende hisseder.

Aile tek kişinin omzunda taşınmaz. İş birliği olmadan huzur olmaz.

Eşler birbirini dinlemezse kırgınlık büyür.

Çocuklar dinlenmezse ya içe kapanırlar ya da dışarıda kendilerini dinleyecek birini ararlar.

Sorumluluk paylaşılmazsa yorgunluk artar.

Bu yüzden haftalık aile toplantıları çok kıymetlidir. Aynı sofrada sadece yemek yemeyelim; birbirimizi de dinleyelim, değerlerimizi konuşalım.

Kim ne hissediyor, kim neye ihtiyaç duyuyor paylaşalım. Küçük büyük bütün kararları birlikte alalım. Böylece herkes kendini değerli hisseder.

Aile değerleri dediğimiz şey aslında çok basittir: Saygı, merhamet, adalet, sabır, iş birliği ve vefa… Bizi biz yapan bu unsurlar konuşuldukça ve yaşandıkça kök salar.

Unutmayalım; mesele kimin daha güçlü olduğu değil, ailenin ne kadar dengede olduğudur.

Çünkü

Ailede denge varsa, kişiler daha istikrarlı olur; toplum da daha huzurlu olur.

Her şey bütünün hayrına olsun.

Eyvallah.