Sene-İ Devriyesinde, her geçen gün harlanan tarifsiz özlemin imbiğinden süzülenler..!! 

**

Yüce Rabbim, hiç kimseye evlat acısı vermesin..!! 

**

AH BENİM CANIM OĞLUM..!!

Bu kaçıncı Ağustos'un on dördü

Yürek yangınından (!!) sayamıyorum

Hasretler. (!!) püsküren (!) volkana döndü

Soğutup (!!) kenara koyamıyorum

Ah benim can evim, ciğerim, özüm

Nere baksam seni arıyor (!!) gözüm

Tebessüm terketmiş (!!) hüzünlü yüzüm

Ötesini (?!) görüp, duyamıyorum

Allah''ın lütfu ki (...) evlat insana

Ondandır özlemim (!) bir başka sana

"Babam sen nasılsın??" diyorsan bana

"Çok şükür, iyiyim" (?!) diyemiyorum

"Baba-oğul" sohbetini özledim

O sebepten, gelir diye (!!) gözledim

Hasretimi (!!) yüreğimde gizledim

Bir türlü (!!) vuslata eremiyorum

Özüm, iki gözüm, canım Oktay'ım

Ben senin yoluna kurban olayım

Sensiz hem gurbetim (!!) hem de sılayım

Kimseye sırrımı (!!) veremiyorum

Sensiz halim (!) karakışta, boranda

İçim, dışım enkaz olmuş, viranda

Şu iki kapılı (!!) çatısız handa

Ahvalini (?!) hayra yoramıyorum

Ne gündüzüm gündüz, (!!) ne gecem gece

O yokluğun (!!) sonu gelmez işkence

Ne bugünden sonra (!?) ne dünden önce

Sensiz hayal dahi (!!) kuramıyorum