Yalnızlık; kendini dinlemek olsa gerek, onca seyircinin arasında…

Kendimizi yalnız hissettiğimiz zamanlar oluyordur…
İşte böyle bir zamandayken ben, internette “yalnızlık” diye bir şiir okudum…
Güzel bir şiirdi, ancak şairin ismi yoktu, şimdi bu şiiri sizlerle paylaşmak istiyorum;

“YALNIZLIK
Kayıpsınızdır….
açık denizlerin sisli karanlığından pusulasız;
bir ışığa,
bir sese
yalnız…
umarsız…
kalabalığın ortasında bir başınasınızdır .
sonra birden,
bir gong sesi yırtar karanlığı .
uzak bir fenerin ışığı aydınlanır önümüz sıra….
göz bebeklerinizi o ışığa kitler,
göz kapaklarınızı kırpmadan ışığın çağrısına koşarsınız.
sisler dağılmaya başlar yavaş yavaş….
neşeli pervane böcekleri gibi ışığına yöneldiğiniz büyülü fener,
rengarenk vaatlerle sizi kendine çeker.
o an ne yalnızlığınız kalır,
ne de kayıplığınız.
artık düşler dünyasının geniş ailesine mensupsunuzdur.
sonra birden fenerin ışığı söner.
gerisi yeniden karanlık…..
yalnızlık…”

Ne güzel bir şiir değil mi sevgili okurlar…
Şiiri okuduktan sonra sizlerle yalnızlık üzerine sohbet etmek istedim gecenin bir saatinde ve şiirin etkisiyle yazdığım küçük bir yazımı sizlerle paylaşmak istiyorum şimdi…

YALNIZLIK; BİR İNSANIN KENDİNİ HER ŞEYDEN SOYUTLAMASI…

Yalnızlık etraftaki her şeyi yok eden bir güç mü ya da sürüsünü kaybetmeyi göze alan ve sürüsüne hakimiyet kurmak istemeyen bir çobanın tutumu mu?
Belki de küçük bir çocuğun annesine kızıp, ondan kaçması ve bir köşeye çekilmesi, kim bilir…
Bazen de gözlerimizin açıkken dahi kimseyi görmek istememesi ya da dilimizin kimseye laf söylemeye yeltenmeyerek konuşmak istememesidir yalnızlık…
Belki de hayalimizi çizdiğimiz bir yağlı boya tablosunda her şeyi silmeye çalışarak, bir kendimizi bırakmamızdır o bembeyaz tuvalde…
Yaşam trenini frenleyip, tüm yolculardan soyutlamaktır kendini, kalmaktır ulu orta boş bakışlarla…
Ya da kim bilir inandığın bir amaç uğruna ezip geçmektir herkesi, geriye dönüp hiç bakmadan…
Bazen atalet halini seçmektir; bir şeyi yapmamaktır, eylemsizliktir, dışlamaktır kendini bulunduğun ortamdan…
Bazen de çaresizliğimize ağladığımız o boş bulunduğumuz anlarımızdır yalnızlık…
Evet bir an için güçsüz kalıp gözlerimizden yaş döküp, nedenler aramaktır yaşanılanlara… Hesap sormaktır yaşamdan…
Oysa nedenleri de bizler yaratmışızdır, sonuçları da bizimdir…
Bazen kıskanıldığını hissetmektir yalnızlık… Kendini sakınmaya çalışarak, saklanmaktır bir köşede, korkmaktır ve ürkmektir sana bakan iki gözden…
Bazen de umudunu kaybetmeyip usulca beklemektir gelmesini istediğin her şeyi…

Yalnızlık, acabalarla başlayan soruların yanıtlarını bulmaya çalışmaktır kendi iç dünyanda…
İşte o zaman senin yalnızlık arkadaşın kendi iç dünyan oluyor… Beyin düşünüyor, soruyor ama yüreğin yanıtlıyordur ve işte o zaman yalnızlık huzur aramaya başlıyor, boğuşuyor onca soru işaretleri, ünlemlerle, bazen de diğer noktalama işaretleriyle… Çoğu zaman noktayı koymak zor olsa da savaşmaktır onca noktalama işaretleriyle…
Bir kaçış planını uygulamaktır kendi kafanda… Bitirmektir ya da çoğu zaman rafa kaldırmaktır bir şeyleri, o rafta ne kadar zaman bekleteceğini bilmeden o şeyi…

Bir an için yerinden kalkmak isteyeceksin… Yürüyüp, koşmak ve beyninde kurduğun düşleri gerçeğe dökmek isteyeceksin, ama sonra bir güç engelleyecek seni, kas katı kesilip duracaksın öylece, yine boş boş bakacaksın etrafa melankolik gözlerle… Ve tekrar başladığın yere geri geleceksin belki, bir nakarat misali…

Bir delinin kendi başına konuşması gibi bir şeydir yalnızlık…
İçinize sorular sorup, yanıtlar alacaksınız ve yine artılar, eksiler olacak… Kefelerin biri yine havada, diğeri az aşağıda olacak… Yine denk düşmeyecek beynimiz yüreğimizle…
Yine biri galip olacak, yine dengeyi oluşturamayacağız ve yine tekrar tekrar tartıp, dökeceğiz tarttığımız her ne ise…
İşte böyledir yalnızlık…Biraz soru, biraz cevap ve kafa karışıklığından ibarettir…
Biz yalnızız desek de değilizdir aslında…

Eeeveeettt şimdi de başka bir pencereden bakalım mı yalnızlığa….
Başka bir limana demir atıp, öylece yorumlayalım mı yalnızlığı…
Evet sevgili okurlar, şiirsel bir dili seçiyorum yorum yapmak için ve bakalım neler çıkacak…

YALNIZLIK; GÜN IŞIĞINDAN BİLE KAÇMAYA ÇALIŞMAK OLSA GEREK

“O kadar hayal kırıklığı yaşamışsındır ki;
Bazen düştüğünü hissediyorsun ve oracıkta büzülüp oturuyorsun
Kimseleri görmeden ve kimselerin seni görmediğini bilerek…
Öylece kalakalıyorsun bir başına
Yüzünü kapatıyorsun gün ışığı korkutuyordur seni
Çünkü ışıkta herkes dolaşıyordur etrafında, senin korkun oluyor artık gün ışığı…
Sen kaçarken, birileri yine kovalıyor seni ve sen kaçıyorsun…
Nereye gittiğini sen de bilmeden öylece karanlığa…
Ama sen de biliyorsun karanlık gidecek ve yine gün ışığı gelecek…
Yine etrafta dolaşıyor olacak o korkular ve sen yine kapatacaksın yüzünü ellerinle…
Yine görmek istemeyeceksin o ışığı…
Yalnızlık da bu mu yoksa!
Sonra, sana uzatılan bir ipe tutunup tekrardan kalkmak isteyeceksin
Belki yeniden sarılmaya birilerine, ama yine korkacaksın
Sen ipe tutunmak istesen de yine engelleyecek seni o korkular
Yine hayır diyeceksin, yine yüz çevireceksin ve yine bir başına kalacağını düşüneceksin öylece, sessizce…
Yalnız ve kimsesiz kaçarak gün ışığından…
Yalnızlık da bu mu yoksa!
Bu öyle bir şey ki; yapmak istersin ama yapmazsın…”

Evet sevgili okurlar; bugün yalnızlığı konuştuk sizlerle, doğrusu hoş bir paylaşımdı benim için…
Şunu söylemeliyim ki; kendimizi yalnız hissetsek bile, yalnız değilizdir aslında…
Yalnız olmayalım zaten…
Yaşam paylaşımdan ibaret, bunu hepimiz biliyorsak eğer;
Bir limana sığınmak gerek, dibe vurduğumuz bir anda bize uzatılan ipe tutunmak gerek ve yüzümüze beliren ışığa gülümsemek gerek içten gelen bir çocuğun heyecanıyla, yeniden sarılmak gerek yaşama…
Ne dersiniz? ; )
alevoksuz@yahoo.com