GİTME KAL

“Nice nice acıları aklına getir
Bunca yoksulluğu aklına getir
Gözyaşlarını aklına getir
“GİTME KAL” var yok
“Nice nice acıları aklına getir
Bunca yoksulluğu aklına getir
Gözyaşlarını aklına getir
“GİTME KAL” var yok dinlemez bir çocuk isteğidir
Gitme aklına getir”
Arif Damar 80. yaşına girdi ve bu yaşına armağan olarak çıkardığı Gitme Kal isimli kitabı doğum günü ile birlikte bugünlerde yayımlandı. Kırk Kuşağı şiirini paslandırmadan bugüne taşıyan tek isimdir Damar. Yoksullukla yoğrulmuş çocukluğu şiirine ve dünya görüşüne yansımıştır. Gerçi Kırk Kuşağı şairlerinin çoğunda bu politik duruş vardır ve de tabi yoksulluk… Suat Taşer, Dinamo, A. Kadir… bu kuşağın en önemli isimlerindendir.
Damar 1925 yılının ocak ayında Gelibolu’nun Karainebeyli köyünde dünyaya gelir, babasının ölümü üzerine, 5 yıl kadar kaldıkları bu köyden taşınırlar. Annesini de daha ilkokul son sınıftayken kaybeder ve o koskoca dünyada yalnızdır artık şair. O günden sonra yirmi yılı aşkın bir süre evim diyebileceği bir yeri olmaz. Şiire ilgisi ilkokul sıralarından beri vardır.
Damar, şiirle tanışmasını şöyle özetliyor: “1939 yılında Nazım Hikmet’in bir şiiri çıkmıştı. Şiirden ziyade beni altındaki not etkiledi: ‘Kesemde verecek bir şeyim yok. Yüreğimden verdim’ çok sevdim bunu. Daha sonra onun diğer kitaplarıyla tanıştım.” Şiirini bu tanışmadan sonra sürekli geliştiren şair, siyasetten de hiç kopmaz. İlk şiiri 1940′da ortaokul öğretmeni Hasan Tanrıkurt’un “Yeni İnsanlık” dergisinde yayımlanır. O dönemlerin en önemli
şairlerinden H.İ.Dinamo’da, Damar’ı, Yenikapı Ortaokulundayken görmeye gelir.
O yıllarda sürekli bir sefalet vardır yaşamında, Şevki Akşit’le de bugünlerde tanışır. İyi dost olurlar ve onun vasıtasıyla Damar’ın Ankara yılları başlar. Ankara’da, Enver Gökçe’nin de yazın kurulunda bulunduğu “Ant” dergisine katılır. Burada birçok şiiri yayımlanır. “Hissen Yok Bu
Akşamda Senin” adlı şiiri çok beğenilir. Nazım Hikmet, Nurullah Ataç, Nuri İyem, M.Ş. Onaran ve daha birçok kişinin beğenisini kazanır. Diğer taraftan, o yıllarda (1947) Damar, Enver Gökçe ve Şevki Akşit ile Türkiye Gençler
Derneğini kurarlar. Derneğin adını duyurmak için Ankara’dan İstanbul’a 550 km’lik bir yürüyüş yaparlar. Sonraki yıllarda da siyaset ve edebiyat yaşamı aynı yoğunlukta olur. 1969′da açtığı Yeryüzü Kitabevi’ni, 1984′te kapatınca kendini tamamen şiire verir.
Damar şiirlerindeki işçiliği ile diğer toplumcu şairlerden ayrılır.
Şair: “Benim yeğlediğim sanat, toplumcu çevrenin içinde, bu coşkunun dışına düşmeden, ama kendinin de belli bir işin işçisi, ustası olduğunu unutmadan yapılabilir. Bir sanatçının görevi bir yandan da çevresinin, okurun, halkın beğenisini değiştirmek, yükseltmek, arıtmak olmalıdır.” diyor. Burada,
şiirdeki işçiliğe verdiği önem, ustalığa verdiği önem apaçık belli olmuyor mu? Şiirde biçim ile ilgili düşüncelerini ise şöyle anlatıyor: “Biçimciliğe karşıyım ama biçime çok önem veririm. Ayakkabı gibi, ne bol gelmeli biçim ne dar. Tam oturmalı şiirin ‘muhtevası’na.” Şiir dünyasındaki 19. yüzyıl
gerçekçilerinden farkı budur ve de şiirin biçimden başka bir şey ifade etmediğini söyleyen şairlerden de… Onun şiirlerinde biçimin tam oturuşu hem okuru rahatlatır, hem şiiri, “Bir şair kendinden başka/ Nereye gidebilir ki”.
Arif Damar 80. yaşına girdi, yılların yorgunluğu gözlerinden okunsa da yüreğindeki ve kalemindeki gençliği hiç kaybetmemiş. Umarım hiç kaybetmez de… Kendisi için hazırlanan gecede “90. yaş günüme de beklerim!” diyor şair.
Nice senelere, sonsuz saygılarımla… ve de hep şiirle: “Kaç kapının önünde bekledim durdum/ Kaç güneşten eli boş çevrildim geri/ Bir ateş böceğiyim aysız gecede/ Bir çağrıyım işitin geleceklerden … / Bizim göklerimiz de
çoğalır bir gün/ Bir gün gelir toprağın suya aşkından”