GİTME KAL

“Nice nice acıları aklına getir
Bunca yoksulluğu aklına getir
Gözyaşlarını aklına getir
“GİTME KAL” var yok
“Nice nice acıları aklına getir
Bunca yoksulluğu aklına getir
Gözyaşlarını aklına getir
“GİTME KAL” var yok dinlemez bir çocuk isteğidir
Gitme aklına getir”
Arif Damar 80. yaşına girdi ve bu yaşına armağan olarak çıkardığı
Gitme Kal isimli kitabı doğum günü ile birlikte bugünlerde yayımlandı. Kırk
Kuşağı şiirini paslandırmadan bugüne taşıyan tek isimdir Damar. Yoksullukla
yoğrulmuş çocukluğu şiirine ve dünya görüşüne yansımıştır. Gerçi Kırk Kuşağı
şairlerinin çoğunda bu politik duruş vardır ve de tabi yoksulluk… Suat
Taşer, Dinamo, A. Kadir… bu kuşağın en önemli isimlerindendir.
Damar 1925 yılının ocak ayında Gelibolu’nun Karainebeyli köyünde
dünyaya gelir, babasının ölümü üzerine, 5 yıl kadar kaldıkları bu köyden
taşınırlar. Annesini de daha ilkokul son sınıftayken kaybeder ve o koskoca
dünyada yalnızdır artık şair. O günden sonra yirmi yılı aşkın bir süre evim
diyebileceği bir yeri olmaz. Şiire ilgisi ilkokul sıralarından beri vardır.
Damar, şiirle tanışmasını şöyle özetliyor: “1939 yılında Nazım Hikmet’in bir
şiiri çıkmıştı. Şiirden ziyade beni altındaki not etkiledi: ‘Kesemde verecek
bir şeyim yok. Yüreğimden verdim’ çok sevdim bunu. Daha sonra onun diğer
kitaplarıyla tanıştım.” Şiirini bu tanışmadan sonra sürekli geliştiren şair,
siyasetten de hiç kopmaz. İlk şiiri 1940′da ortaokul öğretmeni Hasan
Tanrıkurt’un “Yeni İnsanlık” dergisinde yayımlanır. O dönemlerin en önemli
şairlerinden H.İ.Dinamo’da, Damar’ı, Yenikapı Ortaokulundayken görmeye
gelir.
O yıllarda sürekli bir sefalet vardır yaşamında, Şevki Akşit’le de
bugünlerde tanışır. İyi dost olurlar ve onun vasıtasıyla Damar’ın Ankara
yılları başlar. Ankara’da, Enver Gökçe’nin de yazın kurulunda bulunduğu
“Ant” dergisine katılır. Burada birçok şiiri yayımlanır. “Hissen Yok Bu
Akşamda Senin” adlı şiiri çok beğenilir. Nazım Hikmet, Nurullah Ataç, Nuri
İyem, M.Ş. Onaran ve daha birçok kişinin beğenisini kazanır. Diğer taraftan,
o yıllarda (1947) Damar, Enver Gökçe ve Şevki Akşit ile Türkiye Gençler
Derneğini kurarlar. Derneğin adını duyurmak için Ankara’dan İstanbul’a 550
km’lik bir yürüyüş yaparlar. Sonraki yıllarda da siyaset ve edebiyat yaşamı
aynı yoğunlukta olur.
1969′da açtığı Yeryüzü Kitabevi’ni, 1984′te kapatınca kendini tamamen
şiire verir.
Damar şiirlerindeki işçiliği ile diğer toplumcu şairlerden ayrılır.
Şair: “Benim yeğlediğim sanat, toplumcu çevrenin içinde, bu coşkunun dışına
düşmeden, ama kendinin de belli bir işin işçisi, ustası olduğunu unutmadan
yapılabilir. Bir sanatçının görevi bir yandan da çevresinin, okurun, halkın
beğenisini değiştirmek, yükseltmek, arıtmak olmalıdır.” diyor. Burada,
şiirdeki işçiliğe verdiği önem, ustalığa verdiği önem apaçık belli olmuyor
mu? Şiirde biçim ile ilgili düşüncelerini ise şöyle anlatıyor: “Biçimciliğe
karşıyım ama biçime çok önem veririm. Ayakkabı gibi, ne bol gelmeli biçim ne
dar. Tam oturmalı şiirin ‘muhtevası’na.” Şiir dünyasındaki 19. yüzyıl
gerçekçilerinden farkı budur ve de şiirin biçimden başka bir şey ifade
etmediğini söyleyen şairlerden de… Onun şiirlerinde biçimin tam oturuşu hem
okuru rahatlatır, hem şiiri, “Bir şair kendinden başka/ Nereye gidebilir
ki”.
Arif Damar 80. yaşına girdi, yılların yorgunluğu gözlerinden okunsa
da yüreğindeki ve kalemindeki gençliği hiç kaybetmemiş. Umarım hiç kaybetmez
de… Kendisi için hazırlanan gecede “90. yaş günüme de beklerim!” diyor şair.
Nice senelere, sonsuz saygılarımla… ve de hep şiirle: “Kaç kapının önünde
bekledim durdum/ Kaç güneşten eli boş çevrildim geri/ Bir ateş böceğiyim
aysız gecede/ Bir çağrıyım işitin geleceklerden … / Bizim göklerimiz de
çoğalır bir gün/ Bir gün gelir toprağın suya aşkından”