Çektiği acılı ve sıkıntılı günlere rağmen bugün hala dimdik ayakta

Hatay’da “Yılın Annesi” seçilen 1908 Şenköy doğumlu, 102 yaşındaki Emine Ceylan, 11 çocuk annesi, 24 torunu var, eşi Ömer Ceylan’ ı 26 yıl önce kaybetti. Hatay’ın Fransızlar tarafından işgaline tanıklık eden Emine Ceylan, çocuklarına tek başına kendisi baktı. Ceylan’ın 4 oğlu subay, öğretmen, maliyeci, memur. 3′ü kız 1′i erkek 4 çocuğunu ise savaş yıllarında e hastalanmaları sonucu kaybetti. Fransızların Hatay’ ı işgalinde çetelere yardımcı olurken, çocuklarına yemek için Şenköy’den sırtına çalı yükleyerek Antakya’ya yürüyerek gelir, satarak elde ettiği para ile çocuklarının geçimini sağlamış.

102 yaşındaki Emine Ceylan’ın Öz geçmişi

“Çocukluğum, köyümün ve Hatay’ın acı günleri olarak geçti. 1918 Hatay’ın işgal günleri. O günler çocukluğumun korkulu günleridir. Köyde bu acıları yaşayanların en başında Gazi Dede ve ben gelirim. Aylarca ormanlarda aç ve susuz yaşadık. O çocuk yaşta büyüklerle beraber dağlara kaçtığımızı ve acılarımızı hep hatırlarım. O acıları hatırladıkça içim kan ağlar. Vatanımızda suçumuz ne idi. Çocukluk yıllarım böylece öksüz ve perişan geçer. Bu acılardan sonra açlık ve yoksullukla mücadele ettim. Amele ve köy işlerinde boğaz tokluğuna, hayatımı devam ettirmeye çalıştım.14 yaşında yokluktan kurtulmak üzere evlendirildim. Ama hayatın yükünü ben gene çektim. Başkalarının işinde çalışarak hayatımı devam ettirirken, 11 çocuk dünyaya getirdim. Hayatım daha da zorlaştı. Ama her şeye göğüs gerdim. Çocuklarımı kimseye muhtaç etmeden hem baktım hem de okuttum. O yıllarda Fransızlara karşı çetelerimize yardımcı olduk.
Köyden yaya ve hamile olarak Hatay’ın kurtuluşu için nümayişlere katıldım. Ömrüm böylece her alanda mücadele ile geçti. 1984 yılında kocamı kaybettim. Ondan sonra gene acılar devam etti. Asker olan oğlumu kazayla, diğerleri de içimi
yakarak gittiler. Hayatta olan üç oğlum ve bir kızımla teselli buluyorum. Köyde yalnız ve hatıralarımla, tüm işlerimi kendim yaparak
mutlu bir şekilde yaşamaya çalışıyorum. Yaşıma göre tüm işlerimi kendim yapıyorum. İki defa yalnız hacca gidip, tüm ibadetlerimi yapabiliyorum. Torunlarımı çok seviyor ve özlüyorum. Onlar beni hayata daha çok bağlıyor. Her zaman her şeyim için tanrıya dua ediyorum. Ailem ve milletim için daima dualarımı
yapıyorum. Hayatımın son anlarında beni onurlandıran sayın valimiz, belediye başkanımız ve diğer yetkililere teşekkür ve şükran borçluyum.
Beni çok gururlandırdılar. Herkese nasıl teşekkür edeceğimi bilmiyorum.”
“Yılın Annesinin” elini öpen Vali Lekesiz, aile fotoğrafını simgeleyen siyah-beyaz fotoğraflı resmini Ceylan’a plaket olarak sundu.