Sonrasında Antakya’da yaşadığımız depremleri düşündüm… İnsan korkuyor gerçekten… Oturduğumuz yerde, iş yerinde, dışarıda koca koca binaların yanından geçerken dahi, her an deprem olacak korkusu ile yaşıyoruz şu sıralar. Deprem olacak hissi ile yaşamak güncel hayatın heyecanını, yanı sıra enerjimizi de azaltıyor ne yazık ki…

Van’da kış soğuğunda çadırda yaşayan depremzedeleri izledikçe haberlerde, kendimi daha da kötü hissediyorum.

Van depreminin bir fayının ilimizden geçtiği söyleniyor. İlimiz de risk yönünden en önde gelenlerden. Fakat merak ettiğim şu; Bu konuyla ilgili alınmakta olan önlemler acaba ne kadar işlevsel ve ne oranda öncelikli? 

Van ve çevresinde yaşayanlar belki de hala çadır bekliyor konteyner bekliyor, prefabrik yapı bekliyor. Neden derseniz?  Zamanında yeterince stoklanmadığı, yardım olarak gönderilenler de hala ulaşım sorununa takılıp bekletildiği için. Zaten ilgililer yardımın götürülmesinde düzensizliklerle baş edebilseler, dengeyi sağlasalar bu kadar insan Van’ı terk etmezdi.

***

Eveeet, bu düşüncelerimin bir ucundan tutup sizlerle paylaşmam gerektiğinin farkında olarak, devam etmek istiyorum sohbetimize…

Bilindiği gibi güzel Antakya’mız ne yazık ki 1.derece deprem bölgesi… Bilirkişiler Antakya ve çevresinde en erken 2025 yılında, en geç ise 2060 yılında 7 şiddetinde deprem beklediklerini açıklıyorlar. Ayrıca çeşitli kuruluşların düzenlediği panellerde afet zararları riskinin nasıl azaltılacağı konusunda da bilgiler veriliyor.

Sonuç olarak vatandaşı bilinçlendirmek için hiç bir şey yapılmıyor diyemeyiz, ancak bu panellere katılımın yeterli olup olmadığını gelin birlikte merak edelim…

Ev hanımlarımız, çocuklarımız, yaşlılarımız, yetişkinlerimiz bu panellere ne derece katılım gösteriyor ve bu katılım yeterli mi acaba? Katılım göstermeyenler nasıl bilgilenecek onu da düşünmek gerekiyor?

Her seçim döneminde örgütlenme adına yapılan çalışmalarda, çeşitli partilerin mensupları şehrin altını üstüne getirirler ulaşmak için seçmenlere… Bir oy daha kazansınlar diye, tek tek gezerler mahalleleri…  Küçük, büyük toplantılar düzenlerler. Meydanlara çıkarlar. Peki ya şimdi, böyle bir tehlikeyle her an karşı karşıya gelmek üzereyken bizler, hani, nerede yönetici, örgütleyici kişiler?

Madem bilgili kişiler var, teoriyi pratiğe dönüştürmek için neden onlardan yararlanılmıyor? Vatandaşlarımızın bu yönde bilinçlenmesini sağlayacak meslek örgütlerimiz neler yapıyor ve yaptıkları, amaca ulaşmaya gerçekten yetecek hizmetler mi?

Görünen şu ki,  bu hayati konuyla ilgili geniş çaplı bir bilinçlendirme halkası kentimizde kapsamlı olarak henüz oluşturulabilmiş değil.

Bu konuda mülki ve idari sorumluluk taşıyan yetkililerimiz, Üniversitemiz, siyasi parti temsilcilerimiz, sivil toplum kuruluşlarımız,  meslek odalarımız ve her zaman olduğu gibi medya ve sosyal medya dahil birçok kuruma, birçok kuruluşa, ardından da herkese önemli görevler düşüyor.

İlimizde olası bir depremden en az zarar göreceğimiz önlemler alınmakta mı,  yeterli plan, program oluşturulmuş mu şu ana kadar, bunu da merak ediyorum ben… Bir deprem planı söz konusu ise, konteynır ve prefabrik yapı üretimine de başlanmış mı?

Ya biz vatandaşlar ne yapıyoruz, hangi birimizin evinde bir deprem çantası bulunuyor ya da hangimiz acil durum önlemlerimizi şimdiden almış durumdayız? Depremden korunmak için yapmamız gerekenleri biliyor muyuz ya da deprem anında neler yapmamız gerektiği hakkında bilgilerimiz yeterli mi?

Aslında imkânımız varsa araştırsak, bilgileri toplasak internetten… Bilmediklerimizi ve yapmamız gerekenleri öğrensek, sonra da bir akşam dizi izlemek yerine ailece oturup hayat kurtarıcı bilgiler üzerine toplantı yapsak,  görevleri paylaşsak kendi aramızda nasıl olur acaba?

Milli Eğitim Müdürlüğü öğrencilere, Belediyeler yöre halkına, uzmanlar tarafından verilecek bilgilerle ulaşsalar.

Deniyor ya hani, “Deprem öldürmez, bina öldürür” diye. Japonya örneğine bakınca bu sözün yeni inşa edilecek binalar için değil yıkılması gereken binalar için geçerli olduğu da apaçık ortada.

Yani şöyle;

Doğru yapılsa şu iş aslında;

Beş çubuk eksik olsa ne olur demesek, 1–3 m. derinlikte temeller atmasak,  usta olmayana vermesek işi, sözün kısası mukavemetsiz bina kalmasa diyorum. Sarsılmasa, savrulmasa depremde evlerimiz, yuvalarımız.

‘Ben yaptım, oldu’ mantığından her konuda vazgeçsek!

Acı gerçekleri görmezden gelmesek… Tarihte son 5000 yıl içinde en çok depremin yaşandığı bir bölgede bulunduğumuzu da göz ardı etmeyip, yakın zamanda beklenen depremlere karşı önlemlerimizi almayı ihmal etmesek diyorum.

Ne dersiniz?

alevoksuz@yahoo.com

Benzer Haberler

• 06 Şubat 2012 -- Otantik Antakya yöresel lezzetleri hizmetinizde (0)
• 06 Şubat 2012 -- Armutlu’ya gön ül verenler gecede buluştu (0)
• 06 Şubat 2012 -- “Ekmek” ödüllü şiir yarışması (0)
• 06 Şubat 2012 -- Homend 6. galibiyetini aldı (0)
• 06 Şubat 2012 -- Hatay Sancaktepe’yi fethetti (0)
• 04 Şubat 2012 -- Proje hazırlayan gazeteye KOSGEB’ten destek (0)
• 04 Şubat 2012 -- İstanbul’da Hatay Günleri’nin ikincisi yapılıyor (0)
• 04 Şubat 2012 -- Dörtyol’da yoksullara sosyal market açıldı (0)
• 04 Şubat 2012 -- Hatboru’dan kişisel gelişim semineri (0)
• 04 Şubat 2012 -- Bu kadar çile yeter (0)

Benim düşlerim, senin düşlerin ya da başkasının düşleri fark eder mi?

Hepsi insana, doğaya, içinde bulunduğumuz evrene hizmet etmiyor mu zaten?

Benim düşlerim bana yakın olan… yakın ama uzakta gibi duran… soyut gibi görünen oysa benim olduğunda, gerçeğe dönüşen bayramlıklarım gibi…

Hani biz çocukken, anne-babamız bayramlarda çarşının yolunu tutup, sonra üst-baş alırlardı ya hani bize… Onun sevinci gibi bir şey, gerçeğe kavuşan o isteklerimiz…

***

Evet, şimdi de dalmak istiyorum o çok sevdiğim, olmasını arzuladığım güzellikleri hayal etmeye…

Bir an için kendimi bir At arabasının dizginlerini tutarken görüyorum… Elimde, beni istediğim yere götürmesi için Atıma yolu gösteren dizginler…

Etraf yemyeşil… Çiçek açmış ağaçların asaleti, otların dimdik ve harikuladeye bürünmüş yeşilliğiyle örtüşüyor adeta…

Durduruyor beni bu güzelliğin şaha kalkmış asilliği… Dizginleri koca bir ağacın gövdesine bağlıyorum hemen… Atım bile mutlu o esnada, huzur içinde, büyülü manzara karşısında…

Hemen dizginleri bağladığım, koca yeşil yapraklı ağacın altında uzanıyorum… Sanki sanırsınız yeşil bir yelpaze…

Düşlerimi kurmam için daha iyi bir yer bulamazmışım… Kapatıp-açtığım gözlerim, beynimden çıkan düşlerimin vanası oluyordu adeta.

Uzanırken; gözüme hoş görünen yel değirmenin her hareketi ve ardında bıraktığı estetik dolu manzara, beni bulunduğum yere daha aşık ediyordu. Sanki daha da hızlanıyordum düşlerime açılan yolda… Beynim ikiye bölünmüş gibiydi… Bir yanım Atımın sesini duymakla meşgul iken, diğer bir yanım da "beni gitmek istediğin yere naklet" diye haykırıyordu…
Evet gözlerim kapalı, ama düş kapım açık, düş yolum da aydınlıktı…
Önce kararsız kalıp, durdu düş kuyruğumda bekleyen ulaşılmaz gördüğüm isteklerim… Hangisini ilk sıraya alsam da onu hayal etsem diyordum…

Ve işte başlıyordu düş kurma yolculuğum…

 ***

Düşündüm de sevgili okurlar;

Aslında bu değil midir başarıya giden yol… bu değil midir bizleri mutlu kılan şey…

 Ne zaman tıkanıp kalsak bir yerinde hayatın, yeni yollar seçtiğimiz olmuyor mu, içimizi huzura kavuşturacak.

Yeni keşif turları yapıp, kendimiz gibi kaşifler aradığımız olmuyor mu, bize arkadaşlık edecek bu gayede…

Hayata dair ertelediğimiz ne varsa, gerçekleştirmeyi en azından denememiz gerekmiyor mu, mutlu olmak için…

Ve küçük şeylerle başlamamız gerekmiyor mu önce, örneğin bindiğimiz arabadan bir kaç durak önce inip, yürüyerek eve kadar… Etrafa bakınarak, gördüğümüzü hissetmeye çalışarak, yabancı kalmayarak onlara… Yakından, çok daha yakından, canlı canlı…

Evet; kimi zaman dikeni yüzünden hesap sormak yerine gülden, belki derin bir soluk alıp, hapsetmeliyiz o güzelim kokusunu içimize… Bunun yanında; umutlarımız da olmalı elbette. Umut etmek içimizdeki tüm düşlere bir kıvılcım değil midir zaten?

Soracaklarımız da olmalı tabii, yanıtlarını bulmak için bir ömür harcayacak!

Ve düşlerimiz olmalı sevgili okurlar; gerçekleştirmek için bir ömür harcayacak!

Çünkü hayat çok kısa ve tadına varamadığımız, bilmediğimiz o kadar çok şey var ki.

Ne dersiniz?

alevoksuz@yahoo.com

En çok arananlar:

• düşlerimizi gercekleştırmek ıcın ne yapmalıyız

Benzer Haberler

• Benzer haber yok

Benzer Haberler

• Benzer haber yok

Benzer Haberler

• Benzer haber yok

Evet sevgili okurlar; düşsel yolculuğumuzdaki seçimlerimiz sonrası gerçekleştirdiğimiz her eylem ve ardından aldığımız haz ya da çektiğimiz sıkıntı gerçek yaşamla tanışıyor…
Ancak şöyle bir ayrıntıyı unutmamak gerekir ki; yaptığımız her seçim kendini diğer seçeneklerden farklı kılıyorsa, işte o zaman kendine özgü bir  üstün niteliğe sahip oluyor. Mesela, hedefimize giden en kısa yolun amacımıza hizmet etmesi gibi…
Tabii şuna da inanmak gerekir:
Bizler düşlerimize bağlı olduğumuz müddetçe, düşlerimiz de bizlere sadık  kalıp istediklerimizin bize gelmesini sağlayacak ve ardından güzellik, üstün nitelik yine bize ait olacaktır sıradanlığa inat!
BAŞARILI İNSANLARI MODELLEMEK MÜKEMMELLİĞE ULAŞMAMIZDA YARDIMCI BİR ETKENDİR…
Bir kitapta şöyle der:
“Mükemmelliğe erişenler,  beyinlerinin en becerikli kısımlarına ulaşarak, ondan yararlanmada usta olanlardır.”
Aynı zamanda kitapta, mükemmelliyetçi kişinin, mükemmelliği sonuçlandıracak tüm kaynakları, buluncaya kadar sürekli soru sormayı sürdüren kişi olduğu da ifade edilmektedir…
Ancak başarının ilk basamağının, ne istediğimizi kesin olarak ortaya koymak olduğu detayı hiç unutulmamalı ve tabii sonra da bunu eyleme dökmek gerektiği de…
Elbette başarılı insanları modellemek  kusursuzluğa yakın işler başarmamızda yardımcı bir faktördür…
Bizler imzası olan başarıları modellerken daha iyisini yapmak için uğraş verdikçe, örneklediğimiz başarının üstünde bir başarı elde edebiliriz.
Tıpkı; tadı ün salmış güzel bir yemek tarifinden yararlanarak pişirdiğimiz yemeğe, yöresel mutfağımıza özgü birkaç baharat katıp ya da farklı soslar üretip daha da güzel bir tada ulaşmak gibi…
TOPLUMUMUZUN ÜRETKENLİĞE İHTİYACI VAR…
Evet sevgili okurlar; toplumumuzun üretkenliğe ihtiyacı var, bununla birlikte bir işe çekinmeden girebilen ve ne yaptığını bilen bireylere de tabii…
Küçük bir örnek; TV kanalları tarafından Avrupa’daki yarışma programlarının formatları taklit edilip, toplumumuza sunuluyor… Programların formatlarında değişiklik yapma zahmetine katlanılmayıp, daha iyisini oluşturma eyleminde bile bulunulmadan…
Bana göre bu tutum, üretkenlikten uzak, sırf rayting savaşı uğruna yapılan bir tüketimdir… Yan gelip yatmaktan başka bir şey değildir…
Şunu söylemeliyim ki, öncülük; var olandan daha iyisini üreterek oluşur, bunu artık toplum olarak idrak etmenin vakti geldi de geçiyor!
Medyanın topluma empoze etmeye çalıştığı; traji-komik sahnelerin yer aldığı yemek yarışma programlarını, insanların özel hayatlarını ortaya seren seviyesiz izdivaç programlarını, çarpık ilişkileri konu alan, şiddet içeren, her tür kötü alışkanlığı (silah, kavga-dövüş, uyuşturucu, vs..) sergileyen dizileri izlemekten vazgeçmenin ve bunları es geçmenin vakti gelmeli artık, diye düşünüyorum!
İşte bunun için hedefimiz insan olmalı, öncelikle çocuklar…
Çocuklarımız bu tür programları izleyip modelleyeceklerine, yaşam içinde bir sürü başarıya ulaşacakları kaynakları bulsunlar, onları görsünler, taklit edip daha iyisini geliştirmeye çalışsınlar!
Burada anne-babalarımıza ve medyaya elbetteki büyük görevler düşüyor…
Mutlu, çalışkan, üretme gücü olan ve başarılı bir toplum için neye sahip olması gerektiğini bilen bireylere ihtiyacımız var!
Etraftaki başarıları basamak gören, üstün özellikli olmayı hedef seçen bir nesil oluşturmak öncelikle anne-babalarımızın bilinci dahilindedir…
Bilmeliyiz ki; toplumumuzda ne zaman yüksek tanıma yeteneğine sahip  ve neyi seçeceğini bilen üretken bir nesil yetişirse, işte o zaman en küçük örnek; TV’de aptalca bir yarışma programını gördüğünde onu zapingleyebilecek bir kuşak oluşabilecektir belki…
Ne dersiniz?

En çok arananlar:

• alev öksüz
• ahmet öksüz
• alev halep
• antakya alev öksüz

Benzer Haberler

• Benzer haber yok

Herkesin içe kapandığı ve nedenini bir türlü bulamadığı dönemler oluyordur yaşamında…
Böyle bir dönemde kendimi dinlerken;
Biri bana; “Limit koyarsan, duvar örersen, kimse sana yaklaşamaz, bir şey de diyemez!” diye avaz avaz bağırıyordu sanki…
Ona karşılık ben de; kendimi soyutladığımın farkında olarak, ondan yardım istercesine şu sözleri yazıyordum günlüğüme…

***

“Şu tel örgüleri nasıl kaldırabilirim?” diye düşünüyorum sık sık, ama sınırı geçtikten ve az yol aldıktan sonra yine bir mayına basıp, yara alırım korkusuyla tekrar vazgeçiyorum ve tel örgüler arkasında durmaya devam ediyorum… Cesaretsizliğime yenik düşüyorum yeniden… Boşluğa sığınıp kendimi koruduğumu, ama aslında kendimle savaştığımı ve kendimi hayatın gizli kalmış bir çekmecesine ittiğimi fark ediyorum…
Bunun farkındayken aslında yalnızlığa çekiliyormuşum. Şimdi sen uyandırdın beni. Bana “Limit koyarsan, duvar örersen, kimse sana yaklaşamaz, bir şey de diyemez!” diye haykıran kişi…
“E hadi!” dedim… Hadi o zaman öğret bana tel örgülerimi kaldırmayı, bu arazinin mayınlı olmadığına inandır ya da mayınlara basmadan neler yapabileceğimi öğret bana. Nasıl ürün yetiştireceğimi ve ürünümü nasıl hasat edeceğimi de öğret…

Evet, şimdi sen beni uyarıyorsun, ‘Sınırlarını kaldır’ diyorsun, olması gereken bu belki, oysa ben yine durgunlaşıyorum…
Yapmam gereken şeyi biliyorum, ama yapamıyorum…
Madem ben böyleyim, e hadi artık bana yardım et, bu sınırları nasıl yok edebilirim onu öğret, bana avaz avaz bağıran kişi…

Zamanla kalkar belki, bu tel örgüler… Belki de bir adıma karşılık olur, benim atacağım adımlar…
Çünkü karşı adımlar artık atılmıştır, atılan her adım dolaylı değilse, gerçeği en iyi şekilde ifade etmişse, işte o adımı kimse görmezden gelemez ve öyle karşılık görür… Bir adımdır karşılığı, atılan her adımın…
Şimdi ne duruyorsun, gür sesli kişi? Tel örgüleri nasıl kaldıracağımı öğretsene bana, korkuyu ve yenik düşeceğimi hiç düşünmeden bana yol göstersene bağırıp duracağına…”

Eeeveett, sevgili okurlar, belki de böyle korumaya çalışıyordum kendimi kötülüklerden…
İçimdeki korkuyu hep kalkan olarak kullandım, ancak sıyrılmalıydım bundan ve cesaretlenmeliydim yeniden ‘merhaba’ diyebilmek için yaşama…

HERŞEY EMEK İSTER…

İnsanlar arasındaki iletişimler verilen bir emeğin sonucu değil midir?
Zaten bir şeylere hemen sahip olmak kar getirmemeli bana…
Hiçbir şeyi kolay kazanmamalıyım, dostluğu bile…
Emek vermeli her iki taraf ve sonuca öyle ulaşmalı…
İşte o zaman gerçekten ne kazandığımızı daha iyi biliriz ve o kazanılan şeyin değeri kat kat artar içimizde, daha da yücelir…
Bu şuna benzer; “Babası varlıklı bir çocuk düşünelim… Her şey hazırdır onun için…Hiçbir zorluğu bilmez, ama mutlu olduğunu sanır, oysa kendini kandırdığını düşünemez… Yaşamı çok yönlü tanımadığının farkında bile değildir o…
Ayrıca yoksul ya da orta halli bir ailenin çocuğunu düşünelim; ‘armut piş, ağzıma düş’ değildir onun yaşamı…
Armudu ağaçtan kendisi koparır…
Her defasında o işin inceliğini öğrenir ve usta olur… Bu da kendisi için bir kazanımdır, çünkü bir şey başarmıştır o artık…bunun mutluluğunu yaşar ve her tecrübe ona hayatı biraz daha öğretir…

Hazıra konmayacak insan asla… Yoksa yaşamın değerini bilemez.
İşte bu yüzden emek vermeli her şeye…
Tel örgüler kalkacaksa, zamanı gelince kalkmalı, bizler bu emeği verince, bizler az daha cesaretlenince kaldırmalı sınır dediğimiz o tel örgüleri… Bunun da sonu belki mutluluk, özgürlük olacaktır. Adım adım yürümek biraz daha cesaretli kılacaktır bizleri…
Ne dersiniz?.. alevoksuz@yahoo.com

Benzer Haberler

• Benzer haber yok

KUŞLARIN KARDEŞ KAVGASI ÖLDÜRÜYOR

Bir sabah bilimsel haberleri incelerken “Kuşların kardeş kavgası öldürüyor” başlıklı haber ilgimi çekmişti…
Bilim insanlarına göre, kardeş kavgasının sadece insanlara özgü olmadığı, kuşların da, yem kapabilmek için birbirleriyle kavga etmekten kaçınmadığı yazıyordu haberde.
Üstelik, insanlardan farklı olarak bu kavgalarda kardeşler birbirlerini yuvadan aşağı iterek öldürebiliyorlarmış sevgili okurlar…
Yapılan araştırmada yuvanın kalabalıklaşmasının kavgayı arttırdığı tespit edilmiş.
Kavgayı kaybeden kuş yuvadan düşüyor ve bu düşüş genellikle küçük kuşlar için öldürücü olabiliyormuş…
Haberde ayrıca uzmanların, deney için her yuvada 4 kuş olmasını sağladıkları, bunun için gerekirse yuvaya dışarıdan gelen kuşları da ayıkladıkları da belirtilmişti. Araştırmada, kalabalık yuvalarda kavgaya bağlı yuvadan düşme olayının daha sık görüldüğü sonucuna varılmış. Yani yem yetmeyince kardeş kavgası kaçınılmaz oluyormuş…

Doğrusu haberi okuduktan sonra kavgalarımız, çatışmalarımız, birbirimizi çekememelerimiz, bencilliklerimiz, doyumsuzluklarımız ve insan ilişkilerimizi olumsuz yönde etkileyecek tüm davranışlarımız geldi aklıma…
Bir an ‘yoksa bizler de mi yem kavgasına düşmüşüz, kuşlar gibi’ dedim kendime…
Oysa evrenimizde hepimize yetecek o kadar yiyecek var ki…
ANNE-BABALAR ÇOCUKLARINI OKULA KORKA KORKA GÖNDERİYOR

Evet sevgili okurlar;
İnsanların birbirine çok rahat bir şekilde silah çektiği, birbirini acımasızca öldürdüğü, gözünün yaşına bakmadan kötülük ettiği ve birbirini çok rahat karaladığı bugünlerde…
Anne-babaların çocuklarını okula dahi korka korka gönderdiği, azmış, saldırgan, hasta insanların küçük çocukları hedef seçtiği ve zarar verdiği böylesi kötü bir dönemde…
Günümüzde hızına yetişemediğimiz teknolojiyi, ona uyum sağlamaya çalışan bizleri, bir de bunun yanında giderek zorlaşan yaşam koşullarımızı ve beraberinde getirdiği bazı sorunları düşünür oldum…
HEPİMİZ TANIĞIZ; BAZI DEVLET BAŞKANLARININ ASKERLERİ NASIL ÖLÜME YOLLANDIKLARINA…

Şöyle bir dünya ülkelerine bakınmamız yetiyor aslında; zenginin daha zengin olma uğruna kurduğu sömürü düzende insanlar ya da ülkeler arasında büyük uçurumlar oluşuyor gün geçtikçe …
Bunların da bizlere kapitalizmi işaret ettiğini de söyleyebiliriz tabii…
İnsanın insanı sevmesini bırakalım sevgili okurlar, birbirimizi nasıl yok etmeye çalıştığımızın farkında bile değiliz…
Hepimiz televizyonlardan izliyoruz birbirini öldüren insanları..
Hepimiz tanığız, bazı devlet başkanlarının ülke çıkarları için savaşa nasıl kalkıştıklarına ve askerleri nasıl ölüme yollandıklarına…
Düşünün ki; insanlar kuş avlar gibi, balık tutar gibi ya da bir fareyi kapanla yakalar gibi şimdi de kendi kendilerini avlamaya çalışıyorlar seçtikleri yöntemlerle…
Peki neden?
Biraz düşününce aslında insanların hep ‘daha’, hep ‘en’ ve hep ‘ben’ için bunu yaptıkları bir gerçek…
Oysa birbirimizi avlamak yerine biraz da akıl birliği yapıp evren için bir şeyler yapsak ne iyi olacak her şey değil mi?..
Üstünlüğü temsil eden kelimeleri evreni güzelleştirmek için kullansak ya da eyleme döksek, inanın tüm bu saçma sapan yarışlar içinde bulunmayacağız.
Belki de şuan dünyanın içinde bulunduğu ‘küreselleşme’ süreci bile bizleri rahatsız etmeyecekti… Belki dünyanın saplandığı bu ekonomik kriz de gündeme gelmeyecekti ve belki bizler şuan güzel şeyleri konuşacaktık sizlerle beraber şu platformda…
KİMİLERİMİZ KIRK HARAMİLER GİBİ YAŞIYOR…

Sonuç olarak şunu söylemeliyim;
Evrende savaşlar oluyorsa, insanlar birbirlerini acımasızca öldürüyorsa ve insan insan karşısında yeteri kadar affedici olmayıp, birbirini sığamıyorsa bunların tek nedeni içimizdeki insan sevgisinin yokluğudur.
Kimileri de bir mağara bulmuş kendine, o mağarayı Kırk Haramiler gibi nasıl altınla doldururum düşüncesinde…
Oysa hepimiz biliyoruz ki; herkese yetecek kadar altın da var her bir şey de var bu dünyada…
GÜZELİ DÜŞÜNÜP, SEVGİYE SARILMAMIZIN ZAMANI GELMEDİ Mİ?

Evet yazık ki sevgili okurlar; günümüzde insani duygularımızın ölmeye yüz tuttuğunu görebiliyoruz.
Bu süreçte, içinde bulunduğumuz koşullar üzerimizde olumlu ya da olumsuz etkiler yaratacak elbette…
Ancak koşullarımız ne kadar kötü olursa olsun içimizdeki insan sevgisini öldürmemeli diye düşünüyorum.
Bizler güzelliğe, aşka, mutluluğa, iyiliğe ancak içimizdeki insan sevgisiyle erişebiliriz…
Ve bizler yararlı varlıklar olabilmemiz için evrenimizde, her zaman içimizde barındırdığımız insan sevgimizle hareket etmeliyiz…
Etmeliyiz ki, duyarlı varlıklardan oluşan bir evrenin içinde, yaşamımızı sürdürebilelim ve işe yarar kılalım bize sunulmuş malzemeyi…
Etmeliyiz ki sevgili okurlar, bizler en kötü anımızda bile iyiyi, güzeli düşünüp tekrardan sarılabilelim sevgiye ve birbirimize…
Ne dersiniz?.. alevoksuz@yahoo.com

Benzer Haberler

• Benzer haber yok

***

Ve ardından…
Doğrusu gecenin o vaktinde sizlerle sohbet etmem için iyi bir konu çıkıvermişti karşıma…
Ben de bu fırsatı kaçırmamalıydım.
Güzel bir sohbet için ‘doğada ve sanatta estetik” konusuna dair aklıma gelen düşünceleri işte şimdi bu sohbetimizde sizlerle paylaşmak istiyorum…

Bence güzel bir konu… Umarım sizlerin de hoşuna gider ve sohbetimizden büyük bir keyif alırsınız…
Evet, sevgili okurlar; ‘doğada ve sanatta estetik’ konulu sohbetimize başlamaya ne dersiniz?

TANRI HAVVA’YI FARKLI YARATIP, ADEM İÇİN ÇEKİCİ KILMAMIŞ MIYDI..

Öncelikle doğanın estetiğine değinelim…
Sohbetimize estetik kavramını tanımlayarak giriş yapabiliriz elbette…
Estetik; ‘bir varlığı doğada çekici kılmaktır, güzelleştirmektir’…
O varlığın “ben buradayım” diyebilmesidir ve sonra da kendi içinde barındırdığı farklı özelliklerle kendini sıradışı kılmasıdır yaşam içinde…
Daha ilk insanın uyanışıyla bu farklılık kendini göstermemiş miydi zaten.
Tanrı Havva’yı farklı yaratıp, Adem için çekici kılmamış mıydı…Ve insan nesli bu şekilde sürdürülmedi mi günümüze kadar…
Şuana dek evrim geçirmiş birer varlık olarak sürdürmedik mi yaşantımızı, bize sunulmuş ve içinde yanıt bekleyen bir sürü soru barındıran yaşam serüvenimizde….

Bir an için şöyle düşünüyorum;
Tanrı bizlerin etiketini belirlemiş ve öyle yollamış evrene… Evrendeki canlı-cansız her şeyi, sırf bize cazip gelmesi için farklı yaratmış ve ayrı bir özellik vermiş her bir şeye…
Bizleri evrendeki malzemeyi işlemek için, herşeyi daha da güzelleştirmek için yollamış…
Sonra bize sunulmuş malzemeyi işler duruma gelmişiz…
Ve ardından yaşam içindeki doğayı keşfederek şimdiki zamanın estetiğini yaratmışız…

Yani şöyle;
Yolculuğumuz ilk insanların evreni keşfetmeye çalışmasıyla başlamış…
Merak etmişler evrendeki malzemeyi… bu merak günümüzde de devam ediyor… ve şuan o malzeme bizlere miras, işledikçe çoğalıyor, işe yarar kıldıkça gerisi geliyor, tıpkı bir çorap söküğü misali…
Sonrasında insanlar her keşiften haz alır duruma geliyor, mutlu oluyor…
Her mutluluk, her keşif başka bir merak uyandırıyor insanoğlunda. Zaten insanoğlunun yaşamını sürdürmesinde en büyük etken mutluluk değil midir…
Öyle sanıyorum ki; bunu hepimiz biliyoruz…
Şuan için doğadaki estetikliğe, çekiciliğe ve ilgiye dair yaptığımız yorumlar bizlere sanatta estetik konusu üzerinde düşünmeye bir zemin hazırladı diyebiliriz…

SANAT BAZEN YAŞAMDAKİ DÜŞLERİ; MAVİ RENKLİ, BEYAZ BENEKLİ BİR KELEBEĞE BENZETMEKTİR…

Evet sevgili okurlar;
Şimdi de sanatta estetik üzerine düşünmeye ve düşüncelerimizi ifade etmeye ne dersiniz?

Sanat; belli bir kalıba koyamadığımız duygularımızın bir şekilde dışa vurumu olsa gerek…. Dışa vurum şekli de estetikliğin ta kendisi…
Tıpkı bir gökkuşağının tüm renklerini yansıtması gibi yeryüzüne…
Bazen yakınımdaki, çok sevdiğim bir insanın benzetmeleri gibidir belki de sanat…
Şöyle demişti:
“Mor düşlerimi koynuma alıp, örtüyorum geceleyin…
Üstümü yarına olan umutlarımla…
Bu umut bugün ve düşlerim mavi renkli, beyaz benekli bir kelebek…”

Ya da daha başka açılardan düşünecek olursak sevgili okurlar;
Sanattaki estetik bir şey yaratmak, hayalini resmetmek ya da heykelleştirmek veyahut notalaştırmak sonra da insanın kendi estetikliğinin perspektifliğinde sonuca varmak.
Belki de o varılan sonucun, o insanın öldükten sonra da yaptıklarının benimsenmesi, desteklenmesi ya da belki de hiç beğenilmemesidir kim bilir…
Varılan nokta mı; tabi ki yaratılan her neyse sanat eseri değeri taşıyıp ya da taşıyamamasıdır…

SANAT GÖRECELİDİR

Şimdi de sohbetimizin bu bölümünde biraz da günümüz örneklerinden yola çıkarak, sanat üzerine konuşalım istiyorum…
Örneğin; bir ressamın bulunduğu ruh halini bize göre, anlaşılmayan çizgelerle resmetmesi ve bizim anlayamamamız… Oysa ressama göre o resim kendini ve duygularını ifade etmiştir…. Çizdiği bir çizgi dahi resmin temasını anlatmaya yetiyordur ona göre.. başkalarına sorsanız; boş çizgilerden ibarettir belki o resim. Yani, “sanat görecelidir” sonucuna da varabiliriz…

DÜŞÜNCE; HAYAL GÜCÜNE, HAYAL GÜCÜ YARATICILIĞA, YARATTIĞIMIZ HER ŞEY DE KENDİ SEÇİMLERİMİZİN SONUCUNA YANSIR…

Şunu da belirtmek gerekir ki sevgili okurlar;
Her şeyin içinde estetik vardır, ama estetik olan her şey kimi zaman güzel görünmeyebilir de gözümüze…
Bir ressama doğa manzaraları nasıl cazip gelir ise, kimi ressama da insan portreleri cazip gelebilir…İşte sanat da böyle seçimlerden ibaret ve insanların beğenileri de.

Sonuç olarak, diyebiliriz ki; düşünce hayal gücüne yansır, hayal gücü yaratıcılığa, yarattığımız her şey de kendi seçimlerimizin sonucudur elbette… Bu da düşünce estetiği olsa gerek değil mi sevgili okurlar…
Ki; zaten her ressam aynı düşüncede olsaydı ve aynı baksaydı bir manzaraya çizilen her resim aynı olurdu.
Her birimiz ayrı yapılara ve ayrı düşünce tarzlarına sahibiz.
Sanat estetiği dediğimiz şey, farklı düşüncelerden ve hayal gücünden ibaret.

Tanrı her şeyi bize cazip gelecek şekilde yarattıysa ve bize bunları malzeme olarak evren içinde sunduysa, sonra da bunları işleyin dediyse; Tanrının bize sunduğu malzemeden yarattığımız her şey bizim keşiflerimizdir, aynı zaman da kendi oluşturduğumuz sanatsal çalışmamızın estetiğidir.
Yani, somutlaştırdığımız her düşünce, yarattığımız ayrı bir estetiktir. Hayaldeki düşünce, uygulamaya döküldükçe değer kazanır ve bir yerde barınır; o da kendi hayalimizle yarattığımız sanat eserimizdir…

ESTETİK RUHUMUZU GENİŞLETEREK, ZENGİNLEŞTİRMELİYİZ YAŞAMI…

Sonuç olarak sevgili okurlar, şunu söylemeliyim ki ; bizler yaşama dair yaptığımız herşeyi değerli kılmak için, en küçük ayrıntıları dahi kaçırmadan uygulamaya dökmeliyiz ve yoğunlaşmalıyız üzerinde o yaptığımız, yarattığımız her ne ise…
Tek bir yolda ilerlemeyip daha da emek verip, estetik ruhumuzun ufuklarını genişletmeliyiz.
At gözlüğümüz takılıysa şayet, o gözlüğü çıkarıp evrendeki doğayı güzelleştirmek adına her kapıyı aralamalıyız, daha başka bilinmeyenleri keşfetmek için…
Bu bir yapı olabilir… Bu bir resim olabilir, müzik parçası ya da doğal bir güzellik olabilir…
Önemsemeliyiz herşeyi, değerli kılmalıyız ve zenginleştirmeliyiz yaşamı…
İşte o zaman belki evrenimizi yıkıcı etkenlerden nasıl koruyabileceğimizi öğrenebileceğiz…
Ne dersiniz?..
alevoksuz@yahoo.com

Benzer Haberler

• Benzer haber yok

Bir kitap keşfetmiştim…
Kitabın adı: “Tanrı ile Dostluk”
Yazar: Neale Donald Walsch…
Alışılmadık bir diyalogu kaleme alan yazar, Tanrı ile sohbet etmiş ve her detayı yansıtmıştı kitabında…
Kitabı okumaya başladım ve okurken şunu anladım; ben bu kitabı okumasaydım, öyle sanıyorum ki hayatımda büyük bir eksiklik oluşurdu…
Çünkü; beni yaratan gücü her zaman merak etmişimdir ve kulaktan dolma şeylerle, bana göre bazı yanlış bilgilerle onu tanıyordum…
Hep soru işaretleri vardı onunla ilgili ve bunları her zaman öğrenmek istemişimdir….
Sizler de merak ettiyseniz bu kitabı, hemen alın, okuyun derim…
Eeveettt bu kitaptan yola çıkarak bir sohbet oluşturmaya ne dersiniz?

Kitapta okuduğum birkaç detayı sizlerle paylaşmak ve yorumlamak istiyorum…
Umarım bu konuya perspektif bir bakış açısıyla bakıp, yorum yapabiliriz…
Hep merak etmişimdir “öldükten sonra yanlışları ağır basan insanlar gerçekten cehenneme mi gidiyor” diye…
Okuduğum kitapta cehenneme dair, yazar ve Tanrı arasında geçen soru-yanıtlar vardı.
Yazar cehennemi soruyordu Tanrı’ya..

Tanrı’nın verdiği yanıt ise şöyleydi:
“Cehennem var, ama sandığınız değil ve size söylenen gerekçelerden dolayı cehennemi deneyimlemiyorsunuz.
Seçimlerinizin, kararlarınızın ve yarattıklarınızın sonuçlarının en kötü şekilde deneyimlenmesidir. Yanlış düşünceden çektiğin acıdır cehennem. Cehennem, hazzın ve coşkunun zıddıdır. Doyumsuzluktur. Daha az olmaktır. İşte cehennem budur. Fantezilerinizde olduğu gibi cehennem bir yer olarak yoktur. Hani şu sonsuz ateşte yandığınız, sonsuza dek acı çektiğiniz yer. Böyle bir cehennem yaratmak için benim ne gibi bir amacım olabilir? Sizin cenneti “hak etmediğiniz” gibi hiç de tanrısal olmayan bir düşüncem olsa bile, neden sizin başarısızlıklarınızı cezalandırmaya, sizden bir tür intikam almaya gereksinim duyayım? Sizin cehennem kavramınız en aşırı gaddarlığın ötesinde bir boyut. Kim ve ne olduğunuza karar veren sizsiniz ve kim olmak istediğinize de. Ne yaptığınızı gerçekten değerlendirebilecek tek kişi sizsiniz. Asla sizi başka yargılayan olmayacak. Tanrı kendi yarattığını nasıl yargılayabilir ve ona kötü diyebilir.
Eğer sizin mükemmel olmanızı ve her şeyi mükemmel yapmanızı isteseydim, sizi, geldiğiniz kaynağın mükemmel boyutunda bırakırdım. Önünüze seçimi ben koyduğuma göre yaptığınız seçimler için sizi niye cezalandırayım? Bana suçlayıcı tanrı rolünü vermeden önce bu soruyu kendinize sormalısınız.”
Evet sevgili okurlar, sohbette Tanrı bunları dile getirmiş…

Bunu okuduktan sonra şunları söyledim kendime:
“İnsanlar olumsuzu bilmeden, deneyimlemeden olumluyu yeteri kadar anlayamaz ki…
Ya da insanlar olmayanı bulmadan, olanın tam anlamıyla ne olduğunu bilemez ki…
Belkide, Tanrı’nın dediği gibi, yanlış düşünceden çektiğimiz acıdır cehennem…
Ama bazen cehennemi yaşamak da gerek diyebiliyor insan…
Çünkü cehennemi yaşadığında, cennetin farkına varabiliyor…
Kararlarımızın, yarattıklarımızın sonuçları ne kadar kötü olursa olsun bazen onlar yine bizim kazanımlarımızdır; bunlar kötü bir deneyim olsa da yaşamımızda…
Bunları deneyimlerken de, doğruları ve yanlışları kavrayabiliyoruz ve sonrasında görebiliyoruz karşımızdaki güzellikleri, zaman kaybı yaşasak da, o doğaya ters düştüğümüz dönemlerde…
Bu da ölümden döndüğü andır insanın, tekrardan yaşamaya başladığı andır belki…”
***
Eeveet sevgili okurlar;
Bu yorumlardan sonra aklıma hep zıt kavramlar geldi ve bununun üzerine biraz daha yorum yapmak istiyorum bu güzel sohbetimizde…

Cennet ya da cehennem, doğru ya da yanlış, beyaz ya da siyah, evet ya da hayır…
Bu zıt terimler bile bize çok şey kazandırmaya yetiyor çoğu zaman…
En kötü deneyim bile bize iyi bir ders verebiliyor kimi zaman…

Sonuç olarak;
Bizler bunları nasıl deneyimliyorsak, Tanrı’nın bize sunduğu evreni de öyle deneyimliyoruz…
Bu bizim yaşam sınavımızın ta kendisidir aslında…
İşlem ve sağlamadan ibarettir yaşam…
İşlemini yaparsın, sağlaman doğru çıkarsa sorun yoktur, iyi bir deneyim kazanmışsındır, ancak sağlama doğru çıkmıyorsa ortada yanlış bir şeyler vardır ve doğru sonuca varmadıkça senin için zaman kaybı yaratır o yanlış sonuç, ama geç olsa da doğru sonucu bulmak, senin için kazandığın, yine doğru bir deneyim olacaktır…
Yani yaşamdaki yanlışlarımız zaman kaybıdır bizim için, ama bunun yanında kalıcı dersler kazandırır bizlere…Bu da hayatı deneyimlemektir toplamda…
Ne yaparsak aslında kardır, ama zarara uğramamak olmalı amaç…
En önemli şey; hayatı doyasıya yaşamak ve her şeyi keşfedip anlamaya çalışmak…
Kendimizi Tanrının parçaları olarak varsayalım… Bu evren Tanrı tarafından yaratıldı ve bizler onun parçaları olarak kendisini deneyimliyoruz… Tanrı ne yapabildiğini biz parçacıklarını izleyerek neler yaptığını görüyor ve öyle deneyimliyor kendini…
Sonuç olarak diyebiliriz ki; cenneti de, cehennemi de yaratan bizlermişiz aslında…
Bunu, evrenimizin şuan ki durumuna bakarak görebiliriz…
Ne dersiniz?…

En çok arananlar:

• cehennemi yaratan kitap

Benzer Haberler

• Benzer haber yok

Bir kitap keşfetmiştim…
Kitabın adı: “Tanrı ile Dostluk”
Yazar: Neale Donald Walsch…
Alışılmadık bir diyalogu kaleme alan yazar, Tanrı ile sohbet etmiş ve her detayı yansıtmıştı kitabında…
Kitabı okumaya başladım ve okurken şunu anladım; ben bu kitabı okumasaydım, öyle sanıyorum ki hayatımda büyük bir eksiklik oluşurdu…
Çünkü; beni yaratan gücü her zaman merak etmişimdir ve kulaktan dolma şeylerle, bana göre bazı yanlış bilgilerle onu tanıyordum…
Hep soru işaretleri vardı onunla ilgili ve bunları her zaman öğrenmek istemişimdir….
Sizler de merak ettiyseniz bu kitabı, hemen alın, okuyun derim…
Eeveettt bu kitaptan yola çıkarak bir sohbet oluşturmaya ne dersiniz?

Cehennem; daha az olmaktır

Kitapta okuduğum birkaç detayı sizlerle paylaşmak ve yorumlamak istiyorum…
Umarım bu konuya perspektif bir bakış açısıyla bakıp, yorum yapabiliriz…
Hep merak etmişimdir “öldükten sonra yanlışları ağır basan insanlar gerçekten cehenneme mi gidiyor” diye…
Okuduğum kitapta cehenneme dair, yazar ve Tanrı arasında geçen soru-yanıtlar vardı.
Yazar cehennemi soruyordu Tanrı’ya..

Tanrı’nın verdiği yanıt ise şöyleydi:
“Cehennem var, ama sandığınız değil ve size söylenen gerekçelerden dolayı cehennemi deneyimlemiyorsunuz.
Seçimlerinizin, kararlarınızın ve yarattıklarınızın sonuçlarının en kötü şekilde deneyimlenmesidir. Yanlış düşünceden çektiğin acıdır cehennem. Cehennem, hazzın ve coşkunun zıddıdır. Doyumsuzluktur. Daha az olmaktır. İşte cehennem budur. Fantezilerinizde olduğu gibi cehennem bir yer olarak yoktur. Hani şu sonsuz ateşte yandığınız, sonsuza dek acı çektiğiniz yer. Böyle bir cehennem yaratmak için benim ne gibi bir amacım olabilir? Sizin cenneti “hak etmediğiniz” gibi hiç de tanrısal olmayan bir düşüncem olsa bile, neden sizin başarısızlıklarınızı cezalandırmaya, sizden bir tür intikam almaya gereksinim duyayım? Sizin cehennem kavramınız en aşırı gaddarlığın ötesinde bir boyut. Kim ve ne olduğunuza karar veren sizsiniz ve kim olmak istediğinize de. Ne yaptığınızı gerçekten değerlendirebilecek tek kişi sizsiniz. Asla sizi başka yargılayan olmayacak. Tanrı kendi yarattığını nasıl yargılayabilir ve ona kötü diyebilir.
Eğer sizin mükemmel olmanızı ve her şeyi mükemmel yapmanızı isteseydim, sizi, geldiğiniz kaynağın mükemmel boyutunda bırakırdım. Önünüze seçimi ben koyduğuma göre yaptığınız seçimler için sizi niye cezalandırayım? Bana suçlayıcı tanrı rolünü vermeden önce bu soruyu kendinize sormalısınız.”
Evet sevgili okurlar, sohbette Tanrı bunları dile getirmiş…

Bunu okuduktan sonra şunları söyledim kendime:
“İnsanlar olumsuzu bilmeden, deneyimlemeden olumluyu yeteri kadar anlayamaz ki…
Ya da insanlar olmayanı bulmadan, olanın tam anlamıyla ne olduğunu bilemez ki…
Belkide, Tanrı’nın dediği gibi, yanlış düşünceden çektiğimiz acıdır cehennem…
Ama bazen cehennemi yaşamak da gerek diyebiliyor insan…
Çünkü cehennemi yaşadığında, cennetin farkına varabiliyor…
Kararlarımızın, yarattıklarımızın sonuçları ne kadar kötü olursa olsun bazen onlar yine bizim kazanımlarımızdır; bunlar kötü bir deneyim olsa da yaşamımızda…
Bunları deneyimlerken de, doğruları ve yanlışları kavrayabiliyoruz ve sonrasında görebiliyoruz karşımızdaki güzellikleri, zaman kaybı yaşasak da, o doğaya ters düştüğümüz dönemlerde…
Bu da ölümden döndüğü andır insanın, tekrardan yaşamaya başladığı andır belki…”
***
Eeveet sevgili okurlar;
Bu yorumlardan sonra aklıma hep zıt kavramlar geldi ve bununun üzerine biraz daha yorum yapmak istiyorum bu güzel sohbetimizde…

Cennet ya da cehennem, doğru ya da yanlış, beyaz ya da siyah, evet ya da hayır…
Bu zıt terimler bile bize çok şey kazandırmaya yetiyor çoğu zaman…
En kötü deneyim bile bize iyi bir ders verebiliyor kimi zaman…

İşlem ve sağlamadan ibarettir yaşam…

Sonuç olarak;
Bizler bunları nasıl deneyimliyorsak, Tanrı’nın bize sunduğu evreni de öyle deneyimliyoruz…
Bu bizim yaşam sınavımızın ta kendisidir aslında…
İşlem ve sağlamadan ibarettir yaşam…
İşlemini yaparsın, sağlaman doğru çıkarsa sorun yoktur, iyi bir deneyim kazanmışsındır, ancak sağlama doğru çıkmıyorsa ortada yanlış bir şeyler vardır ve doğru sonuca varmadıkça senin için zaman kaybı yaratır o yanlış sonuç, ama geç olsa da doğru sonucu bulmak, senin için kazandığın, yine doğru bir deneyim olacaktır…
Yani yaşamdaki yanlışlarımız zaman kaybıdır bizim için, ama bunun yanında kalıcı dersler kazandırır bizlere…Bu da hayatı deneyimlemektir toplamda…
Ne yaparsak aslında kardır, ama zarara uğramamak olmalı amaç…
En önemli şey; hayatı doyasıya yaşamak ve her şeyi keşfedip anlamaya çalışmak…
Kendimizi Tanrının parçaları olarak varsayalım… Bu evren Tanrı tarafından yaratıldı ve bizler onun parçaları olarak kendisini deneyimliyoruz… Tanrı ne yapabildiğini biz parçacıklarını izleyerek neler yaptığını görüyor ve öyle deneyimliyor kendini…
Sonuç olarak diyebiliriz ki; cenneti de, cehennemi de yaratan bizlermişiz aslında…
Bunu, evrenimizin şuan ki durumuna bakarak görebiliriz…
Ne dersiniz?…

alevoksuz@yahoo.com

Benzer Haberler

• Benzer haber yok