Resim sergisinin açılışından sonra şiir dinletisi vermek üzere kürsüye geçtim.

Resim sergisinin açılışından sonra şiir dinletisi vermek üzere kürsüye geçtim. Kendi şiirlerimden 2 tanesini okuduktan sonra Ustamızın şiirlerinden 1 tanesini okumak biraz da onun dahiyane şiirlerini nasıl bir zekayla yazdığını hatırlatmak istedim. “Yaşamak bir ağaç gibi tek ve hür! Ve bir orman gibi kardeşçesine, bu hasret bizim...” Nazım Ustanın bu dahiyane sözlerini dillendirdikten sonra kürsüden indim. Konser öncesi verilen bu arayı insanlarla sohbet ederek geçirmek istemiştim. Kısa bir zaman sonra elinde şişesiyle göbekli, orta yaşlı bir adamın bana yaklaştığını görünce kötü şeyler hissetmeye başlamıştım. Korktuğum başıma gelmişti. Adam önce Nazım ustanın büyüklüğünden başladı. Belli ki Nazımı seviyordu. “Kim sevmez ki” Ardından Nazım'dan dillendirdiğim şiirin aslında kendi gençliğinde yazıldığını ve Ustamızın o dörtlükleri Moskova'daki insanlara adadığını ve bunu da ölmeden önce kendisine söylediğini anlatınca kızmaya başlamıştım. Alkollü ağzıyla ne söylediğini bilmeyen bu adama daha fazla dayanamazdım. “Bakın Nazımla ilgili yaptığınız yorumu lütfen ayık kafayla tekrar düşünün” değince bu sefer adam bana kızgın kızgın bakarak, “Ben onun cenazesindeydim. Ama seni niye hatırlamadım? Madem ki ondan şiirler okudun, o zaman cenazesinde de olman gerekmez miydi? Arkadaş: Olmak isterdim ama Nazım 3 Haziran 1963 yılında öldüğünde ben daha doğmamıştım da ondan cenazesinde yoktum. Kusura bakmayın... E mail: resimatesi@hotmail.com Web: www.alitas.com.tr.tc

Bu Sitede Yayınlanan Haber ve resimlerin Tüm Hakları Hatay Gazetesi' ne aittir izinsiz kopyalanamaz ve yayınlanamaz.